Aynı dili konuşan insanlar bir ulus kimliği oluşturur ve bir toprağı vatan olarak be­nimser. Burada bir milli kültür oluşturan insanlar bu kültürün her türlü unsurunu vaz­geçilmez bir şekilde dil yardımıyla aktarırlar.

Dilin aynı millet tarafından sergilenen farklı kullanımları söz konusudur.

  • a-Lehçe: Türkçenin ilk yazılı metni Orhun Abideleri'dir. Bu yazılı metinden itibaren dilimizi takip edebiliyoruz. Ancak bu abidelerden önce Türkçeden ayrılan kollara "lehçe" adı verilir. Örneğin Çuvaşça, Yakutça.
  • b-Şive: Bir dilin ses ve şekil farkılıkları gösteren kollarıdır. Azeri Türkçesi, Kıpçak Türkçesi, Kırgız Türkçesi gibi.
  • c-Ağız: Bir dilin yöre veya şehre bağlı olarak söyleyişte görülen farklılıklarına "ağız" denir. Örneğin "fındık" ve "finduk", "yapıyorum" ve "yapiyrum" sözcükleri ağız özelliklerine göre farklılık göstermiştir.
  • d-Argo: Aynı meslek veya topluluktaki insanların ortak dil veya sözcük dağarcığı­na verilen addır. Her yerde kullanılmaması gereken bir yapısı da vardır veya daha çok eğitimsiz kişlerce tercih edildiği söylenebilir.
  • e-Jargon: Belli bir grup arasında kullanılan, başka insanların anlayamadığı yapay di­le verilen addır. Burada amaç gruptaki dayanışmayı, çıkarı devam ettirmek veya bir meslek sırrını korumak olabilr. Jargonda kelimeler doğal anlamlarının dışında kullanı­labildiği gibi anlaşılmasını zorlaştırmak için yabancı dilden sözcük de alınabilir.
YUKARI